Taki już mój urok, że to co modne podoba mi się jeszcze zanim staje się modne, albo dopiero, gdy moda na tę rzecz przemija. Ciężko mnie omamić "hitami sezonu", a jednak czasem doznaję swojego rodzaju zamroczenia i dopada mnie stan pod tytułem "Muszę to mieć". Tak też było z futrzastymi kamizelkami, którymi sieciówki bombardują nas od kilku ładnych sezonów (co w sumie czyni to zjawisko nieco dziwnym, bo tego typu modowe wynalazki to zazwyczaj jednorazowe strzały). 

Wzdychałam do nich, odkąd pojawiły się na sklepowych wieszakach. Przed oczami miałam wizję połączenia ich z uwielbianym przeze mnie stylem boho. Już miałam odżałować tę krwiopijską sumę, jaką życzą sobie za nie sieciówki, ale coś mnie pokusiło żeby pokazać ją swojemu mężczyźnie. Spodziewałam się standardowej, męskiej odpowiedzi w postaci potulnego "Ładne, podoba mi się i będzie Ci w tym ciepło", ale tym razem się nie doczekałam. "Czy ty zwariowałaś? Będziesz w tym wyglądać jakbyś szła na polowanie." - ot, cały jego komentarz. Oczywiście odwdzięczyłam się cedzonym przed zęby "Po co ja w ogóle pytałam", ale z chęci zakupu mimo wszystko zrezygnowałam. Do czasu.

Będąc ostatnio w Reserved trafiłam na futrzaste cudo z powyższego zdjęcia. Pierwsza myśl: "Ideał. Idealna długość, idealny kolor. Stworzona specjalnie dla mnie". Co więcej, stał się cud i moja druga połowa wydusiła z siebie zdanie: "No dobra, przymierz, najwyżej kupię Ci na urodziny czy coś". Długo mnie namawiać nie musiał, w głowie odkąd zaczął mówić kołatało mi się zdanie "O jezu, to znak!". 

Poszłam rozanielona do przymierzalni, wciągam na siebie owe cudo i... wyglądam jak siódme nieszczęście (i to w dodatku nieszczęście ze sporą nadwagą, bo kamizelka dodała mi dobre 20 kilo). "Na pewno w tej euforii wzięłam za duży rozmiar" - myślę sobie. Ściągam, wpatruję się w metkę i pod jakim kątem bym nie spojrzała, widzę "S" jak byk. Kolejna próba przymierzania. Faktycznie, wyglądam jakbym właśnie wracała z polowania, brakuje mi tylko zwierzyny przewieszonej przez plecy. Słyszę, że luby się niecierpliwi pod drzwiami, myślę sobie "O nieee, nie dam mu tej satysfakcji, nie pokażę się", ale w tej samej chwili drzwi się otwierają i widzę jego twarz próbującą zachować powagę. 

"Tak, wiem co chcesz powiedzieć, możesz się już cieszyć, że nigdy sobie czegoś takiego nie kupię" - mówię, choć sama coraz trudniej zachowuję powagę, widząc swoje odbicie w lustrze. On całe szczęście od komentarzy się powstrzymał, słowem nie pisnął, nawet pocieszać próbował i już go miałam za to wychwalić pod niebiosa, ale wychodząc ze sklepu usłyszałam "Kocham Cię Eskimosku". Musiał. Już mu co prawda zapowiedziałam, że następnym razem na zakupy idę sama, ale po cichu myślę sobie, że czasem chyba warto go posłuchać, nawet jeśli kolejny sezon z rzędu miałabym być niemodna ;)