Uwielbiam zupy, w każdym wydaniu, pod każdą postacią. Długo mogłabym wymieniać listę swoich ulubionych. Odkąd wyfrunęłam z rodzinnego domu postawiłam sobie za cel naukę gotowania zup, a gdy to opanowałam przyszła pora na eksperymenty. Okazji do nich nie brakuje - tydzień temu zaopatrzyłam się w totalnie kosmiczną ilość marchewki, nie zastanawiając się szczególnie głęboko jak ją wykorzystam (ot, magia supermarketowych zakupów). Gdy jej żywot wyraźnie miał się ku końcowi, zaczęłam rozpaczliwie szukać sposobu na jej wykorzystanie. Ciasto marchewkowe odpadło - nie mamy piekarnika, pomyślałam więc, że powinno istnieć coś takiego jak zupa marchewkowa.

Dłuższa refleksja na ten temat doprowadziła mnie do wniosku, że może jednak istnieje coś takiego i w ruch błyskawicznie poszło niezawodne narzędzie do poznawania świata (czyt. blogowe konto na facebooku). Uświadomiłyście mi, że zupa marchewkowa istnieje, ba nawet całkiem nieźle smakuje, a ja nie byłabym sobą, gdybym tego nie sprawdziła. Zmiksowałam więc na zasadzie "co mi pasuje" kilkanaście przepisów i ruszyłam do boju.