Blogi już kilka lat temu stały się stałym punktem codziennego życia wielu z Was. W tej chwili bardziej, niż to, że ktoś bloga pisze, zaczyna dziwić fakt, że ktoś swojego bloga jeszcze nie ma, a mimo to nadal spotykam się z pewnym zachowaniem, które dawno już powinno odejść do lamusa. Chodzi mi o postrzeganie blogerów i ich życia wyłącznie przez pryzmat tego, co publikują na blogu. Pora uświadomić sobie, że to, co oglądamy na pięknych, kolorowych zdjęciach to zalewie mały wycinek ich codzienności.

Przyznajcie, pewnie w czasie przeglądania blogów zdarzyło Wam się pomyśleć: "Ta to ma życie!". Na pewno się zdarzyło, sama łapię się na tym raz na jakiś czas. Piękne mieszkanie jak z katalogu, idealny mąż, nienaganny strój, rodem z okładki ekskluzywnego magazynu, zbiór kosmetyków, którego nie powstydziłaby się najlepiej zaopatrzona drogeria, perfekcyjna organizacja czasu i przestrzeni. Nic, tylko leżeć i pachnieć (w końcu co innego może umieć robić blogerka). Pół biedy jeśli pomyślimy tak przez ułamek sekundy, gorzej, że są osoby, które uważają, że blog to stuprocentowe odzwierciedlenie naszego życia. Nie wierzycie? No to przeczytajcie:

To jedna z odpowiedzi z ankiety dla czytelników, którą opublikowałam jakiś czas temu. Po jej przeczytaniu opadło mi wszystko - od szczęki, przez ręce, po cycki. Pomijając już fakt, że wspomniane wyżej sytuacje były jedynie niewiele znaczącymi przerywnikami na fan page'u - jak można sądzić, że sprawy o których piszę na blogu, który z założenia ma być sposobem na relaks, będą dotyczyły moich życiowych problemów?

Pewnie, że mogłabym Wam pisać o tym, że od wielu lat borykam się z dwiema poważnymi i jednocześnie rzadkimi chorobami, które skutecznie utrudniają mi życie, o zepsutym samochodzie lub o trzeciej w tym miesiącu kłótni z chłopakiem o sposób zmywania naczyń, pytanie tylko po co? Stworzyłam to miejsce właśnie z myślą o tym, by o rzeczach takich, jak te wyżej wspomniane zapominać i cieszyć się każdą najmniejszą pierdołą. Zdaję sobie sprawę, że w związku z tym przez wielu z Was jestem odbierana jako mistrzyni ogarnięcia, zawsze mająca wszystko pod kontrolą, ale uwierzcie mi, że tak nie jest, to tylko kreacja. Jeśli kiedykolwiek będziecie mieli okazję poznać mnie na żywo (a mam nadzieję, że okazji będzie w tym roku kilka), pewnie bardzo szybko zmienicie zdanie.

Nikt, kto ceni swoją prywatność i ma choć trochę godności, nie będzie ogłaszał w jakimkolwiek miejscu publicznym sensacji typu: "Szef nie chce wypłacić mi wynagrodzenia, nie stać mnie na zatankowanie samochodu i żona mnie chyba zdradza", skąd więc zdziwienie, że bloger tego nie robi?

Czasem mam wrażenie, że ludzie odrobinę zatracają się w odbiorze blogowej kreacji, bo co do tego, że każdy bloger tworzy jakąś swoją kreację nie ma żadnych wątpliwości. To trochę jak z serialowymi aktorami, których widzowie zatrzymują na ulicy i pytają o sprawy dotyczące granych przez nich bohaterów. Wiem, że być może to trochę daleko idące porównanie, w końcu bloger nikogo nie gra (a przynajmniej grać zbyt często nie powinien), chodzi mi tu raczej o bezrefleksyjne podejście do tego, co się czyta i ogląda.

Warto uświadomić sobie, że choć bloger często jawi się jako ktoś, kogo życie usłane jest różami, tak naprawdę jest takim samym człowiekiem jak inni. Ma swoje problemy, rozterki, czasem nawet dramaty, tylko może niekoniecznie chce dzielić się nimi z kilkunastoma tysiącami ludzi. Starajcie się o tym pamiętać, kiedy kolejny raz pomyślicie "Co on/ona może wiedzieć o prawdziwym życiu?".