Ostatnio dość poważnie zaniedbałam kulinarne wpisy, ale obiecałam kilku osobom poprawę, więc słowa dotrzymać muszę. Wczoraj pojawiła się okazja do poeksperymentowania w kuchni i przegapić jej oczywiście nie mogłam. Mój mężczyzna na widok gotującego razem z nami aparatu tylko westchnął, chyba zdążył się już do tego blogerskiego skrzywienia przyzwyczaić.

Naszym głównym składnikiem było mielone mięso, które dzień wcześniej wyciągnęłam z myślą o spaghetti. Stwierdziłam jednak, że to tak oklepane rozwiązanie, że już mi się przejadło i pora w końcu spróbować czegoś innego. Tu pojawiło się kolejne westchnięcie mojego lubego, który znając moje niezdecydowanie wiedział, że najbliższą godzinę spędzimy przeglądając przepisy. Poszło jednak szybciej, niż zwykle, wpadliśmy na przepis, który od razu obojgu nam przypadł do gustu i decyzja była prosta: Gotujemy chili con carne!

Szczerze mówiąc zawsze uważałam to danie za coś bardziej skomplikowanego, okazuje się jednak, że to sprawa banalna niemal jak jajecznica (choć z pewnością wymagająca ciut więcej czasu).

Rzecz najważniejsza - składniki:

Cebulę podsmażamy na oliwie. Gdy się zarumieni wkładamy na patelnię mięso i smażymy jakieś 10-15 minut, aż straci "surowy" kolor. W tym czasie kroimy w kostkę paprykę. Gdy mięso jest gotowe dodajemy paprykę, fasolkę i pomidory (+ ewentualnie kukurydzę), mieszamy, przykrywamy i dusimy jakieś pół godziny. W międzyczasie gotujemy ryż, a chili con carne przyprawiamy do smaku - tu już co kto lubi, może być mniej lub bardziej pikantnie. Moja wersja była zdecydowanie łagodna.

Gdy wszystko gotowe przekładamy ryż i chili na talerze. Są smakosze, którzy preferują to danie bez żadnych dodatków, ale ja zdecydowanie polecam wersję z ryżem. Oboje stwierdziliśmy, że ryż świetnie uzupełnia tę potrawę i bez niego nie dałoby się zjeść za dużo. Wyszło przepysznie, coś czuję, że to danie zdetronizuje najpopularniejsze w moim domu spaghetti.

Znacie chili con carne? Może polecicie jakieś sekretne składniki?