Ciepły, grudniowy poranek. Wolnym krokiem zbliżam się do urzędu pocztowego, by sprawdzić zawartość swojej skrytki. Nie spieszę się jakoś szczególnie, bo wiem, że i tak jestem sporo przed otwarciem. Z zamyślenia wyrywa mnie dyskusja pod drzwiami poczty. "Jak zwykle człowiek musi stać i czekać, bo paniusie nie mogą łaskawie otworzyć te pięć czy dziesięć minut wcześniej." - burczy donośnie mężczyzna w ortalionie. "Właśnie, jakby im to jakąś różnicę zrobiło, ale przecież kawka sama się nie wypije." - wtóruje kobieta niewiele starsza ode mnie. 

W końcu nie wytrzymuję i pytam: "Rozumiem, że państwo chcieliby codziennie zaczynać swoją pracę dziesięć minut wcześniej?". "A co za różnica te parę minut w tą czy w tą." - wzruszając ramionami odpowiada pan ortalion. Ano taka różnica, że gdyby te panie codziennie otwierały i zamykały (bo założę się, że są również i tacy, którzy "by zdążyli, gdyby poczekały trzy minuty") tę nieszczęsną pocztę kilkanaście minut wcześniej/później, to pracowałyby za darmo co najmniej jedną godzinę w tygodniu. Urocza perspektywa, prawda?

Sama boleśnie przekonałam się o braku szacunku dla czyjegoś czasu, odkąd zajęłam się szablonami. Po publikacji wpisu o ładnych szablonach dostaję dziennie po kilkanaście maili utrzymanych w klimacie: "Nie umiem czegoś zrobić, powiedz mi jak to zrobić/zrób mi to". Często odsyłam do poszukiwań w sieci, bo po pierwsze mam mnóstwo swoich obowiązków, na które poświęcam swój czas, a po drugie na zdecydowaną większość pytań da się znaleźć odpowiedź, wystarczy tylko dobrze poszukać. Niestety, wiele osób liczy, że dostanie gotowe rozwiązanie (jeszcze lepiej nowy szablon za darmo) i zdarza mi się otrzymać łzawą odpowiedź z cyklu: "Myślałam, że coś doradzisz/pomożesz, ale widzę, że jednak nie mam co liczyć na Twoją pomoc".

Uwierzcie, choćbym nie wiem jak bardzo chciała, to nie dam rady. Musiałabym porzucić wszystkie swoje obowiązki i zajmować się przez kilka godzin dziennie pomaganiem, a nie jestem jeszcze niestety na tyle bogata, by poświęcić się działalności charytatywnej i podejrzewam, że prędko nie będę. Doba musiałaby być co najmniej dwa razy dłuższa, żebym temu wszystkiemu podołała.

Czasem łatwo powiedzieć "Nic by się jej/jemu nie stało, gdyby...". I niby racja - paniom z poczty nic by się nie stało, gdyby zostały dłużej, mi również nic by się nie stało, gdybym poświęciła 20 minut i komuś pomogła, ale wystarczy pomyśleć, że kiedy zsumujemy takie "nicbysie" od innych osób, może się okazać, że ktoś musi pracować, poświęcając zupełnie obcym ludziom sporą część cennego czasu, który mógłby poświęcić swoim bliskim.