To był jeden z tych dni, które nie mogą skończyć się dobrze. Obudził mnie ból głowy - cotygodniowa migrena postanowiła znowu umilić mi życie. Ona chyba nigdy nie odpuści. Przy robieniu śniadania rozlałam kawę, a jakby to nie było wystarczającą oznaką mojego pecha, niedługo potem ochlapałam cały monitor i klawiaturę rozbryzgującym się pomidorem koktajlowym. Cudowny początek dnia.

"Gorzej już chyba być nie może" - pomyślałam i pełna zapału zabrałam się za swoje obowiązki. Byłam właśnie w trakcie przeczesywania mojej listy pomysłów na wpisy, kiedy w mieszkaniu dwa piętra niżej odezwała się wiertarka. Wiertarka z kategorii tych totalnie ogłuszających i sprawiających, że człowiek nie słyszy nawet własnych myśli (poza tą jedną o żądzy mordu na właścicielu). Uznałam to jednak za chwilową niedogodność i postanowiłam wykorzystać ten czas na domowe obowiązki.

Kiedy wybiła godzina jedenasta, a potworny hałas nie ustawał, ba, dorobił się nawet akompaniamentu jakiegoś wielkiego młota rozwalającego ściany (a sądząc po hałasie, jaki robił nawet całe bloki), uznałam, że zaznanie błogiej ciszy chyba nie będzie mi dzisiaj dane. Pojechałam do rodziców, licząc na odrobinę spokoju do pracy.

Tam najpierw musiałam wysłuchać monologu mojej mamy pod tytułem "Jak zaplanować święta?", potem gęsto tłumaczyłam się dlaczego jeszcze nie umyłam okien, a kiedy już miałam zabrać się do pracy, ze szkoły wróciła siostra. Od progu usłyszałam "Muszę Ci coś pokazać" i kolejne dwie godziny minęły na przeczesywaniu eBaya. Kiedy wybiła szesnasta, uznałam, że pora wrócić do domu, bo z mojego pisania, a tym bardziej tworzenia grafik nic dziś nie będzie. 

Wróciłam pełna nadziei, że panowie wiercący swoją pracę już skończyli - o ja naiwna. Towarzystwo dźwięków ograniczających zdolność jakiegokolwiek myślenia towarzyszyło mi do osiemnastej, a to w moim przypadku pora sprzyjająca jedynie czytaniu książki, ewentualnie pochłanianiu trzeciej kanapki z sałatą, szynką i serem. Wtedy przypomniałam sobie o pewnej bardzo starej tradycji mojego bloga - o wpisach marudzących.

O co chodzi we wpisach marudzących?

Ich idea od samego początku była prosta, wręcz banalna - ja po słabszym dniu marudziłam we wpisie, Wy w komentarzach i tak wyrzucałyśmy z siebie wszystkie złości. Taka mała licytacja - kto miał gorszy dzień, coś jak słynna scena w Nothing Hill. Marudzić nie lubię, ale czasem zwyczajnie trzeba! To jak, wracamy do terapeutyczno-marudzącej tradycji? Ja się wygadałam i chyba już mi lepiej, czekam na Was :)