Miała trzynaście, może czternaście lat, gdy jej młodzieńcze, nieśmiałe plany na życie stanęły pod ogromnym znakiem zapytania. Już wtedy gabinety lekarskie odwiedzała częściej, niż rówieśnicy. Problemy z sercem, płucami, układem kostnym. To tylko część jej ówczesnych życiowych wybojów, które starała się przed wszystkimi ukryć. Z czasem doszedł jeszcze jeden prezent od losu. Prezent, którego nie dało się już tak łatwo schować przed światem - postępujące problemy z chodzeniem. Lekarz mówiący: "Trafiły się pani dwie naprawdę rzadkie choroby genetyczne", zabrzmiał jakby była zwyciężczynią jakieś makabrycznej loterii, a w niej rozbudził się wielki żal. 

Lekcje w-fu spędzała na ławce jako jedyna zwolniona z niego wówczas osoba. To właśnie w czasie jednej z nich padło pytanie: "Nie żałujesz czasem, że nie możesz pobiegać, pojeździć na rowerze tak jak inni?". Ot, zwykły nietakt małolaty. Odpowiedziała: "Nie, w ogóle mi tego nie brakuje", choć z trudem powstrzymała łzy. Twarda była tylko na zewnątrz, nigdy nie odkrywała przed innymi swoich słabości. Udawała, że nic takiego się nie stało, twierdziła, że to nie koniec świata, że wszystko jakoś się ułoży, ale niemal codziennie, wtapiając kolejne łzy w poduszkę, zadawała sobie pytanie "Dlaczego ja?". Myślała o tym jak potoczyłoby się jej życie, gdyby otrzymała do niego nieco inny scenariusz. 

Długo tkwiła w pewnego rodzaju zawieszeniu. Przestała wychodzić z domu, a strach przed tym jak zostanie odebrana przez innych ludzi był wręcz paraliżujący. Każda życiowa decyzja pociągała za sobą myśli o możliwościach, które odebrał jej los, o dodatkowych opcjach, które mogłaby mieć, gdyby nie jego okrutność. Nawet wybór szkoły zdeterminował fakt, że miała do niej dobry, niemęczący dojazd, dzięki któremu nie była zależna od transportu rodziców. Miała ogromne poczucie niesprawiedliwości. Tak duże, że nawet nie zauważyła, gdy wiele z tych ograniczeń zaczęła narzucać sobie sama.

Ocknęła się kilka lat później. Zobaczyła jak wiele traci, żyjąc w przekonaniu, że może mniej, niż inni. Obiecała sobie, że przestanie szukać ograniczeń i zacznie rozglądać się za możliwościami. W końcu na pewno życie musiało przewidzieć dla niej jakieś dobre strony, nie mogło być aż tak bezlitosne. Łatwo nie było. Ba, przełamywanie narzuconych barier było jedną z najtrudniejszych rzeczy, z jakimi przyszło jej się zmierzyć, ale bez wątpienia była to również najbardziej owocna walka.

Nadal walczy sama ze sobą za każdym razem, gdy życie podsuwa jakąś zmianę. Nadal bardzo niechętnie mówi o tym, z czym przyszło jej się zmierzyć. Nadal nie wie co przyniesie przyszłość i nie lubi o niej myśleć. Nadal zadaje sobie pytanie "Co by było gdyby?". Zmienił się jednak kontekst. Teraz zadaje je z myślą, że prawdopodobnie nie była by tak szczęśliwa, jak teraz. Nie oddała by się swojej pasji, nie poznałaby tak wielu fantastycznych ludzi, nie doceniłaby wartości gestów, które ma dziś schowane głęboko w swojej pamięci, nie odkryłaby jak wiele szczęścia mogą dać błahostki. Rozstała się z żalem i powiększyła swoje pole widzenia. W ograniczeniach znalazła całe mnóstwo możliwości. Teraz jest pewna, że było warto.

Dopisek: Ten tekst powstał pod wpływem chwili. Z perspektywy czasu widzę, że nie wygląda do końca tak, jak chciałabym by wyglądał, ale wiedziałam, że ciężko będzie mi cokolwiek opublikować, jeśli pozwolę sobie na kolejny moment zawahania. Nie chcę budować popularności swojego bloga na współczuciu i jeśli zaglądacie tu regularnie, doskonale o tym wiecie. Dostając od Was maile sugerujące, że moje życie jest idealne, czułam się nie do końca fair, stąd moja potrzeba podzielenia się wszystkim, o czym napisałam.