Jestem wielbicielką kuchni włoskiej i samodzielne przyrządzenie cannelloni chodziło mi po głowie już od dłuższego czasu, ale ciągle powstrzymywała mnie myśl, że to musi być strasznie skomplikowane i czasochłonne. Już kilka razy zdarzyło się, że w ten sposób postrzegane przeze mnie danie, okazało się bułką z masłem i tak również było tym razem. Napełnianie rurek co prawda jest trochę uciążliwe, ale wystarczy zorganizować sobie jakiegoś pomocnika i idzie jak z płatka. Ale może zacznijmy od początku - składniki są wymienione w powyższej grafice, można do nich dorzucić jeszcze czosnek i cebulę (nie miałam już siły ich tworzyć).

Zaczynamy od posiekania pieczarek i zalania pomidorów wrzątkiem w celu pozbycia się skórek. Następnie dobieramy się do mięsa i podsmażamy je na drobno posiekanym czosnku i cebuli z dodatkiem ulubionych przypraw. Kiedy mięso straci surowy kolor, dorzucamy drobno posiekane pieczarki. Nie podawałam ich konkretnej ilości, bo nigdy nie gotuję "na sztuki", zdecydowanie wolę opcję "na oko". U mnie było to około 6-7 pieczarek.

Po kilku minutach dodajemy pomidory. Mogą to być świeże pomidory, ale mogą być również z puszki. U mnie było pół na pół - jedna puszka i trzy duże, świeże pomidory, tak dla równowagi. Zostawiamy to pod przykryciem żeby się trochę pogotowało, a w tak zwanym międzyczasie przygotowujemy sos beszamelowy.

Beszamel to ogromnie ważny składnik cannelloni, dzięki któremu makaron ma szansę zmięknąć w piekarniku, więc żałować go nie należy. W rondelku roztapiamy dwie łyżki masła, a następnie dodajemy do niego dwie łyżki mąki i mieszamy, aż do stworzenia jednolitej masy. Następnie dodajemy stopniowo mleko i cały czas energicznie mieszamy. Są przepisy na beszamel mówiące o 2 szklankach mleka, ja zawsze dodaję na oko, aż sos będzie miał śmietanową konsystencję. Sos doprawiamy wedle uznania.

Część najbardziej monotonna i irytująca: napełnianie rurek. Swoje rozłożyłam na blaszce i napełniałam po kolei łyżeczką. Początkowo szlag mnie trafiał, ale już przy trzeciej nabrałam wprawy i jakoś poszło. Kiedy wszystkie rurki są wypełnione, zalewamy je sosem, który pozostał, a następnie przykrywamy je beszamelem. Na całość kładziemy sporą ilość sera i wkładamy do piekarnika na około pół godziny w 200 stopniach.

Smakuje trochę jak lazania (trudno się dziwić, w końcu składniki dokładnie takie same). Ja pokochałam to danie od pierwszego spróbowania, w moim własnym wykonaniu smakuje mi jeszcze lepiej. Bałam się trochę, że rurki nie zmiękną, ale całe szczęście nic takiego się nie stało. Cannelloni na pewno będzie często gościć w mojej kuchni.

Znacie jakieś inne wersje tej potrawy? Ciekawa jestem jak jeszcze można wykorzystać tego typu makaron.