Jeśli śledzicie od czasu do czasu dział "Kuchnia" na moim blogu, pewnie zdążyliście już zauważyć, że zdecydowanie daleko mi do wpisywania się w trend zdrowego odżywiania. Moje przepisy z reguły są szybkie i proste w przygotowaniu. Wbrew pozorom nie jest to wina mojej ignorancji w tym temacie, raczej lenistwa, braku czasu i zgubnego przyzwyczajenia do pewnych kuchennych schematów. Po lekturze "Zamień chemię na jedzenie" obiecałam sobie, że powalczę ze złymi nawykami, ale zamiast wprowadzać rewolucję do swojego jadłospisu, postawiłam na "małe kroki". Zaczęłam od ograniczenia cukru, a co za tym idzie również słodyczy.

Poprzeczkę zawiesiłam sobie wysoko, bo od cukru byłam wręcz uzależniona. Miewałam w swoim życiu okresy, w których słodziłam herbatę trzema(!) łyżeczkami cukru i rozkoszowałam się smakiem, który dziś prawdopodobnie przyprawiłby mnie o mdłości. Podobnie było ze słodyczami. Nigdy nie musiałam obawiać się dodatkowych kilogramów, wręcz ich pragnęłam, dlatego nie żałowałam sobie czekoladek, wafelków i cukierków. W liceum i na studiach dzień bez batona był dniem straconym.

Dlaczego warto ograniczyć cukier?

Ja postanowiłam go ograniczyć głównie ze względu na wywoływane przez niego problemy z zębami. Niemal przy każdej wizycie u dentysty miałam coś do naprawienia, a słowa "Paula, mniej słodyczy" z czasem zastąpiły "Do widzenia". Później zagłębiłam się odrobinę w temat i dowiedziałam się, że cukier ma na sumieniu również między innymi: osłabienie układu odpornościowego, bóle głowy, nadmierne pobudzenie układu odpornościowego, czy rozwój pasożytów. To wystarczyło by mnie przekonać.

Jak ograniczyłam cukier?

1) Wyznaczyłam sobie konkretny moment, od którego chcę zacząć. Zdanie "Muszę ograniczyć cukier" powtarzałam średnio raz dziennie od kilku miesięcy, ale nie przyniosło to absolutnie żadnych efektów. Myślałam "Zacznę od przyszłego miesiąca", odwlekałam to w bliżej nieokreśloną przyszłość i sięgałam po cukierniczkę, czy kolejnego cukierka. Dobrym momentem na realizację tego typu postanowienia jest jakaś zmiana w życiu: rozpoczęcie studiów, nowy chłopak, cokolwiek, co może pociągnąć za sobą motywację do poprawy jakości życia. W moim przypadku była to przeprowadzka, która stała się początkiem mojego antycukrowego buntu.

2) Przede wszystkim: małe kroki. Założyłam sobie, że zrywanie ze słodzeniem czegokolwiek i jedzeniem jakichkolwiek słodyczy jest bez sensu. Na samą myśl o wypiciu gorzkiej herbaty twierdziłam, że wolę napić się wody i nie było w tym nic dziwnego, bo od cukru trzeba się po prostu odzwyczaić. Na początku ograniczyłam słodzenie herbaty i kawy z dwóch łyżeczek do jednej. Różnica była dla mnie odczuwalna, ale po kilku kubkach jednego i drugiego napoju przywykłam. Po kilku tygodniach przeszłam na pół łyżeczki i z tego punktu było już dość łatwo przejść do zerwania ze słodzeniem napojów w ogóle.

3) Przestałam kupować słodycze. Uświadomiłam sobie, że mieszkając z rodzicami nie mogłam uwolnić się od jedzenia słodyczy, bo w ich domu zawsze było ich mnóstwo, a chyba każdy wie jak ciężko oprzeć się wafelkom orzechowym, czy kokosowym batonom. Co więcej, złapałam się na tym, że nie mieszkając już z nimi, zaczęłam ten zwyczaj powielać i każde zakupy musiał zwieńczyć zakup czegoś słodkiego. Od kilku miesięcy omijam działy ze słodkościami, zaglądam tam czasem jedynie by kupić gorzką czekoladę (którą swoją drogą pokochałam po ograniczeniu cukru, mimo, że jeszcze rok temu uważałam ją za coś nie do zjedzenia). Oczywiście nie zerwałam z jedzeniem jakichkolwiek słodyczy (aż taką masochistką nie jestem), zdarza mi się skusić na wafelka, batona, czy nadziewaną czekoladę, ale porównując ich ilość z tym, co jadłam przed kilkoma miesiącami, nie da się ukryć, że postęp jest ogromny.

4) Znalazłam zamienniki. W sytuacji, kiedy mam ochotę na słodkie kakao, czy słodkie płatki kukurydziane z mlekiem, cukier zastępuję miodem. Ten zwyczaj wprowadził mój mężczyzna. Początkowo byłam dość sceptycznie nastawiona, ale dziś miód jest stałym składnikiem w naszej kuchni. Autorka książki "Zamień chemię na jedzenie" jako naturalne zamienniki cukru rafinowanego wymienia również m.in. syrop z agawy, cukier palmowy i stewię. Niestety nie miałam okazji ich wypróbować, przekonałam się do miodu i chyba nie będę szukać dalej.

5) W moim domu pojawiły się owoce i orzechy, które stały się alternatywą dla podjadania słodyczy miedzy posiłkami. "Do obiadu pół godziny, w brzuchu burczy, nie wypada zapchać się kanapkami, więc sięgnę po ciastko z czekoladą" - znacie to? Ja niestety doskonale, codziennie koło godziny dwunastej przechodzę przez "syndrom burczącego brzucha" wyrażany przez kołaczące się w głowie "Zjadłabym coś". Zawsze mam w kuchni zapas orzechów arachidowych, które wielbię miłością nieskończoną. Dbam również o to by zawsze pod ręką były jabłka, mandarynki, banany, czyli owoce, które lubię i które nie wymagają zbyt dużej "obróbki" przed zjedzeniem.

6) Wyrobiłam w sobie nawyk czytania składów. Jak dziś pamiętam dzień, w którym wróciłam do domu ze swoją pierwszą tabliczką gorzkiej czekolady. Dumna jak paw pokazałam lubemu swój zakup, licząc, że podzieli moją dumę, pogłaszcze po głowie i doceni pierwsze próby ograniczenia cukru, ale on tylko zerknął na opakowanie i podsunął mi pod nos skład mówiąc "A to widziałaś?". Na pierwszym miejscu w składzie gorzkiej czekolady stał bowiem... cukier. O ironio. Przy następnych zakupach byłam już na to wyczulona i teraz staram się czytać składy (choć czasem trudno odmówić sobie wrzucenia czegoś do koszyka bez głębszego zastanowienia).


Zdaję sobie sprawę, że cukru z diety wyeliminować się nie da, bo jest dosłownie wszędzie. Z resztą daleka jestem od tak radykalnego odmawiania sobie czegokolwiek (zwłaszcza słodyczy!). Jeśli jednak można go ograniczyć i co więcej świetnie bez niego funkcjonować, to na pewno będę dalej próbować, bo już widzę efekty, ba widzi je nawet moja dentystka, a to wystarczający powód, by do dawnych nawyków już nie wracać.