Jeśli śledzicie mój profil na Instagramie, pewnie już od wczoraj znacie cel naszej weekendowej wycieczki, o którym wspominałam w piątek, przy okazji wpisu o sposobach na spędzenie weekendu. Padło na Kraków - miejsce, które obiecywaliśmy sobie odwiedzić od dobrego roku, ale z miesiąca na miesiąc byliśmy coraz lepsi w wymyślaniu wymówek i przekładaniu tej wycieczki na kolejne weekendy. Tym razem jednak ogłosiłam pełną mobilizację i już o 8 rano byliśmy w autobusie do Krakowa. Plan był prosty: pełen luz. Żadnego przymusu zwiedzania, oglądania i wyścigów pod hasłem "Szybko, szybko, musimy jeszcze zobaczyć Wawel".

Pogoda była wręcz wymarzona (zwłaszcza w zestawieniu z tą dzisiejszą). Kurtka, którą zabrałam w obawie przed porannym chłodem, już niedługo po wyjeździe z Katowic okazała się zupełnie zbędna. Wspominaliśmy naszą poprzednią wizytę w tym mieście (nie wierzę, że to było aż trzy lata temu!). Wówczas w ostatni weekend marca Kraków przywitał nas... śniegiem. Dobrze, że tym razem postanowił się zrehabilitować za tę małą wtopę sprzed lat. Siedząc w kawiarnianym ogródku miałam wrażenie, że to środek lipca, a nie początek wiosny.

Pierwsze swoje kroki na krakowskim rynku skierowaliśmy do kawiarni - przy takiej pogodzie trudno oprzeć się ochocie na pyszne lody. Plan był prosty: wchodzimy wyłącznie tam, gdzie mają ogródek i lodowe puchary w ofercie. Długo nie szukaliśmy - już po kilku minutach skusił nas ukwiecony ogródek z pysznymi deserami w menu. Miałam ochotę zostać tam na resztę dnia, ale po chwili relaksu trzeba było ruszyć dalej, bo w planach było spotkanie, na które długo czekałam.

W Cupcake Corner umówiłam się (właściwie to umówiliśmy się) z Anią (Anwen). Spędziliśmy przy kawie i słodkościach prawie dwie godziny, było bardzo sympatycznie. Nawet nie wiecie, jak żałuję, że dopiero teraz zaczynam doceniać tego typu spotkania. Za każdym razem czuję się jak na randce w ciemno, ale całe szczęście jeszcze nigdy się nie zawiodłam, ba, zawsze wpadam w kompleksy przy urodzie dziewczyn!

Muszę przyznać, że uwielbiam spędzać czas na krakowskim Rynku. I wbrew pozorom nie chodzi o piękne kamienice, kościół, czy kawiarnie, a o to, że tam ciągle coś się dzieje i można spotkać tylu dziwnych ludzi, że nic nikogo nie jest w stanie zdziwić. Sama przekonałam się o tym doskonale, kiedy buty obtarły mi stopy do tego stopnia, że musiałam przydeptać sobie ich tyły i chodzić w tenisówkach jak w klapkach - nikt nie zwrócił na mnie uwagi. Mimo, że na co dzień za tłumami nie przepadam, tam je uwielbiam, zwłaszcza, gdy siedząc sobie gdzieś z boku, mogę obserwować ludzi.