Gdybym przyszło mi wybrać jedno ciasto, które miałoby zniknąć z powierzchni ziemi, bez większego zastanowienia wybrałabym sernik. Nie jest to coś, co mogłabym jeść w ilości większej, niż jeden kawałek. Jest jednak powód, dla którego to ciasto gości od czasu do czasu w moim domu - mężczyzna sernikożerca. Nie ma lepszego, niż sernik sposobu na jego "ugłaskanie" (no dobra, może i są lepsze, ale wspominać mi tutaj o nich nie wypada).

Kilka dni temu zostało mi trochę białego sera po naleśnikowej uczcie. Na sernik było tego stanowczo za mało, więc zaczęłam kombinować co z nim zrobić, żeby nie poszedł na zmarnowanie. Przypomniałam sobie o przepisach na sernikowe muffiny, które kiedyś przeglądałam i postanowiłam jeden z nich wypróbować.

Na blogu Paranoje Podniebienia znalazłam przepis, który swoimi zdjęciami od razu wywołał we mnie myśl "To musi bosko smakować". Swoim starym zwyczajem dostosowałam go do własnych potrzeb, zmniejszając lub wyrzucając niektóre ze składników i jeśli wierzyć temu co mówią wyszło naprawdę pysznie. 

Od czego zacząć? Najlepiej od ciasta, czyli połączenia ze sobą wszystkich wymienionych wyżej składników. Najlepiej osobno wymieszać suche i mokre składniki, a potem je połączyć. Nic skomplikowanego.

Z masą serową sprawa jest odrobinę trudniejsza, ale właściwie cała trudność sprowadza się do oddzielenia białek od żółtek i ubicia z tych pierwszych piany. Twaróg z kolei mieszamy z żółtkami i kaszą manną. Po ubiciu piany dodajemy ją do sera i mieszamy delikatnie łyżką (choć szczerze mówiąc ja się zapomniałam, wymieszałam mikserem i też jakoś wyszło).

Do formy muffinkowej wkładamy papilotki i napełniamy je według następującego schematu: łyżka ciasta, łyżka sera, łyżka ciasta itd. Kończymy oczywiście ciastem. Tutaj też trochę spartoliłam sprawę - moje łyżki były chyba trochę za bardzo napełnione i miejsce w papilotkach skończyło się po warstwie ciasta, sera i ciasta, ale i tak były pyszne. Pieczemy około 25 minut w 170 stopniach.

Myślałam, że przyozdobię je jakimś kremem z serka mascarpone, ale zanim cokolwiek wymyśliłam, zdążyły już zniknąć. Próbujcie i dajcie znać, czy smakowały.