Pojęcia nie mam dlaczego tak późno zdecydowałam się na stworzenie ankiety dla czytelników. Nie doceniałam jej użyteczności, dopiero kiedy postanowiłam ją stworzyć i otrzymałam pierwsze odpowiedzi, zdałam sobie sprawę z tego jak bardzo może mi się przydać. Wczoraj zamknęłam ankietę, dzięki Wam zgromadziłam za jej pośrednictwem aż 1290 odpowiedzi, pora więc na małe podsumowanie i odpowiedź na pytanie "Kim są czytelnicy onelittlesmile?".

Zanim jednak do owego podsumowania przejdziemy, chciałam Wam gorąco podziękować za każdą wypełnioną ankietę. Nie spodziewałam się tak ogromnego odzewu i strasznie ucieszyła mnie ilość spływających odpowiedzi. Miałam dzięki Wam lekturę na dwa długie wieczory. Ale do rzeczy, pora zapoznać się z wynikami.

W tej pierwszej "metryczkowej" części odpowiedzi najbardziej zaskoczyła mnie ilość zaglądających tutaj mężczyzn, bo choć procentowo stanowią oni tylko 1% czytelników, to pojawiło się ich w ankiecie aż dziewięciu. Tego się nie spodziewałam, ale to miłe. Cieszy mnie, że największą część czytelników stanowią osoby w moim wieku, a sumując pierwsze trzy miejsca w kategorii wieku, można dojść do wniosków, że ponad 80% czytelników to osoby w przedziale 18-30 lat. Miło zdziwił mnie również fakt, że prawie jedna trzecia z Was  zagląda tu codziennie, niezależnie od tego, czy pojawił się nowy wpis. Pory odwiedzin nie były zbyt dużym zaskoczeniem.

W drugiej części nic mnie jakoś szczególnie nie zdziwiło. 35% czytelników obserwuje profil bloga na facebooku, 24% na Instagramie, a 42% na żadnym z powyższych, co oczywiście rozumiem, bo to sprawa bardzo indywidualna. Jeśli chodzi o ulubione kategorie wpisów, prym zdecydowanie wiodą ciekawostki i lifestyle, ale dzielnie gonią ich kosmetyki w spółce z DIY. Co ciekawe Wasze wybory nie zawsze pokrywają się z popularnością wpisów z danej kategorii, trzeba będzie tę kwestię dokładnie przemyśleć. Połowa z Was czyta sam wpis, nie zagłębiając się w komentarze, a szkoda, bo czasem w komentarzach toczą się ciekawe dyskusje, ale z drugiej strony jestem w stanie zrozumieć wieczny "niedoczas". 72% z Was uważa, że wpisy pojawiają się odpowiednio często, co mnie bardzo cieszy. Nie ukrywam, że cieszy mnie również Wasz stosunek do wpisów sponsorowanych i Wasza wyrozumiałość w tej kwestii, tylko 4% z Was ich nie lubi. Staram się selekcjonować propozycje w taki sposób, by były one przyjazne w odbiorze dla czytelnika i mam nadzieję, że mi się to udaje.

Bardzo ciekawiły mnie Wasze odpowiedzi dotyczące sposobu tytułowania wpisów. Od momentu powstania bloga, każdy wpis zaczynałam od "O...", ot tak sobie wymyśliłam. Z czasem stało się to znakiem rozpoznawczym bloga, ale mnie zaczęło to męczyć. Czasami wpisy aż proszą się o inny tytuł, a ja czuję się przywiązana do tego nieszczęsnego "O...". Na moje nieszczęście Wasze odpowiedzi w tej kwestii rozłożyły się niemal po równo, ale pewnie zdążyłyście już zauważyć, że postanowiłam jednak odejść od tego sposobu tytułowania. Nie rezygnuję z niego całkowicie, ale przerwa jest mi zdecydowania wskazana. Mam nadzieję, że zrozumiecie i odpuścicie mi komentarze w klimacie "A gdzie się podziało 'o' w tytule?" ;)

Poza pytaniami typowo ankietowymi pojawiły się również dwa miejsca na własną wypowiedź. Pierwsza dotyczyła tematów, których Waszym zdaniem tutaj brakuje. W tej kwestii zdecydowana większość uznała, że niczego nie brakuje. Było sporo sugestii dotyczących zdrowego odżywiania i tym podobnych rzeczy, ale najlepszymi odpowiedziami były chyba te sugerujące, że pisanie o modnych tematach, o których niekoniecznie ma się pojęcie nic dobrego nie przynosi i trudno mi się z tym nie zgodzić. Wiele z Was sugerowało również wpisy-tutoriale dotyczące grafiki, ale jak już kilka razy wspominałam, chyba ciągle brak mi cierpliwości do odpowiadania na setki pytań z cyklu "Zrobiłam jak piszesz, ale nie wychodzi, co robić?", a doświadczyłam tego już po kuponach miłości. Aczkolwiek absolutnie nie mówię "nie", być może kiedyś się zdecyduję. Kilka pomysłów bardzo mi się spodobało i na pewno je przemyślę.

Było kilka osób, które zwróciły uwagę na przycisk "Czytaj dalej" jako minus bloga. Niestety mój blog w tej chwili jest na tyle różnorodny tematycznie, że niemal zbrodnią byłoby zostawianie wpisów rozwiniętych. Są osoby które zaglądają tylko do wpisów o określonej tematyce, a takie wieczne scrollowanie bywa irytujące, nie wspominając już o wiele dłuższym ładowaniu bloga. Mam nadzieję, że mimo wszystko przywykniecie.

Drugiem miejscem na wypowiedź było "miejsce na uwagi przeróżne". Obstawiałam, że prawdopodobnie nikomu nie będzie chciało się go wypełniać i jakie było moje zdziwienie, kiedy od wielu z Was dostałam długaśne wypowiedzi, przypominające w niektórych przypadkach listy! Było w nich tyle pozytywnej energii, że czytałam je w większości z wypiekami na policzkach. Część z nich wydrukowałam sobie wczoraj na kilku kartkach A4 i zachowałam na wypadek spadku blogowej formy. Na pewno będę często do nich wracać. Pięknie Wam za to dziękuję!

W ostatnim okienku pojawiło się także kilka pstryczków w nos, za które również dziękuję, bo pomogły mi uświadomić sobie, że są rzeczy, nad którymi muszę popracować i które z boku mogą wyglądać trochę inaczej, niż mi się wydaje. Kilka osób zwróciło uwagę, że kiedyś pojawiało się tu sporo wpisów od czapy w klimacie "Byłam na zakupach i kupiłam sweter" i całkowicie się z tym zgadzam, walczę z tym od jakiegoś czasu, mam nadzieję, że skutecznie. Okazuje się, że krytykę da się wyrazić konstruktywnie i bardzo tego typu informacje doceniam. Było też kilka typowych szpileczek, ale do tego chyba pozostaje się przyzwyczaić.

Ankieta poza tymi oczywistymi wynikami pozwoliła mi również na utwierdzenie się w przekonaniu, że wszystkim dogodzić się nie da. Część z Was pisze, że mój blog wiele zyskał odkąd odeszłam od wpisów typowo kosmetycznych, część, że bez kosmetyków to nie to samo. Bardzo wiele z Was prosi o więcej wpisów poradnikowych dotyczących blogowania, ale byli i tacy, którzy twierdzili, że: "to wymądrzanie się, gwiazdorzenie i to, że Ty tak myślisz nie znaczy, że tak jest" (blogi zdążyły się u nas zadomowić na dobre, a wiele osób dalej ma problem ze zrozumieniem, że wszystko co pojawia się na blogu jest wyłącznie subiektywną opinią autora). Są osoby, które proszą o więcej pięknych wnętrz, są i takie, które twierdzą, że to wpisy "zapchaj dziurę". Mogłabym tak wymieniać bez końca. To wszystko utwierdziło mnie w przekonaniu, że są sprawy, w których najlepiej jest kierować się własną intuicją.

Była również jedna wypowiedź, która tak mnie zaskoczyła, że totalnie nie wiedziałam jak się do niej ustosunkować, postanowiłam ją tutaj przytoczyć. Mam nadzieję, że autorka się nie pogniewa. 

Zastanawiałam się kilka ładnych minut do którego "wora" włożyć tę wypowiedź i czy powinno zrobić mi się miło, czy przykro. Nie jest to oczywisty hejt, daleka jestem od nazywania tym mianem każdej mniej pozytywnej wypowiedzi. Zastanawia mnie jednak skąd w ludziach potrzeba decydowania z czego powinniśmy się cieszyć, a z czego niekoniecznie. Abstrahując od postaci Tomka - każdy ranking, każde wspomnienie o moim blogu u innych jest dla mnie wielką radością, bo to wyróżnienie i szansa na dotarcie do nowych czytelników. W przypadku rankingu Tomka radość była podwójna, bo cokolwiek by o nim nie powiedzieć, jest przez wiele osób postrzegany jako dobry bloger i co więcej dociera do ogromnej ilości osób. Po pojawieniu się w rankingu dostałam kilka ciepłych wiadomości od dziewczyn, które trafiły do mnie za jego pośrednictwem i zostały na dłużej. Czy ktoś jest w stanie podać mi choć jeden sensowny powód, dla którego miałoby mnie to nie cieszyć?

Kończąc już powoli (rozpisałam się dziś na całego!) napiszę, że bardzo dziękuję za odzew osób, które wspominały, że na co dzień się tu nie udzielają, to bardzo mnie ucieszyło. Na pewno często będę wracać do swojej wydrukowanej listy z Waszymi przemiłymi wypowiedziami, to będzie moje lekarstwo na zły humor. Podziwiam, że Wam się chciało (niechętnie przyznam, że sama wypełniając tego typu ankiety, udzielam się w formie absolutnego minimum)! Mam nadzieję, że wyniki pozwolą mi uczynić to miejsce jeszcze bardziej przyjaznym, spojrzeć na nie z innej perspektywy i że mimo mojego słowotoku przebrniecie przez ten wpis :)